สวัสดีครับ ฮาม่อน ครับ เข้าเรื่องเลยละกัน
คือบางคนท่านอาจจะเคยประสบพบปัญหากินนิดหน่อยก็อ้วนเสียแล้ว
น้ำหนักขึ้นไวยิ่งกว่าจรวดที่นาซ่าส่งไปสำรวจดวงอาทิตย์ (มีเรอะ ?)
ตื่นนอนขึ้นมาค้นพบว่าแขนขาใหญ่เท่างูหลามอลาสก้า (มันเป็นยังไง ?)
สำหรับผมเกิดมา 17 ปี 9 เดือนกับอีก 22 วัน ไม่เคยประสบพบเจอปัญหาเช่นนั้นเลยครับ !!
อ่านมาถึงนี่หลายท่านอาจนึกว่าบล็อกนี้จะเสนอวิธีลดความอ้วนเหมือนเมลล์สแปมทั้งหลาย
ขอบอกให้ทราบตรงนี้เลยว่า ไม่ใช่!! บล็อกนี้ไม่มีวิธีลดความอ้วนแต่อย่างใด (เอ๋ ~~~~
)
เอนทรี่นี้เขียนมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่เกิดมาไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกที่เรียกว่า "อ้วน" เลยสักครั้ง
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเครียด ?
ในช่วงชีวิตมัธยม 6 นี้ถือเป็นอะไรที่เครียดมากครับ
เรียนก็หนัก งานก็เยอะ โต๋ก็เหมือนจะไม่เป็นกำลังใจให้อย่างที่คิด
ไหนจะต้องเจอกับมหากาพย์ภาพยนตร์อย่าง
"แกทตัวร้าย กับ แพทตัวแสบ"
ที่ออกมาแล้วถึงสองภาค ทำให้ความเครียดทวีคูณขึ้นรวดเร็วเสีย
ยิ่งกว่าวิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาของซุน โงคู
(ม.6 และม.5 บางคนคงได้รับรู้แล้วว่าภาพยนตร์เกาแหลเรื่องนี้น่ากลัวเพียงใด)
ซึ่งจากความเครียดนี้เองครับทำให้ ผมเครียดมากครับ แล้วพอเครียดเนี่ยมันจะปวดหัวด้วยแหละ
เหมือนซื้อ 1 แถม 1 แต่อันนี้เป็นยัดเยียด 1 ได้เพิ่มอีก 1
วิธีแก้เครียดของผมนั้นง่ายมากครับคือหาอาหารอะไรก็ได้กระแทกลงคอให้กระดอนลงกระเพาะ
แล้วนั่งโหลดรออาหารออกฤทธิ์ ความเครียดก็จะค่อย ๆ หายไปอย่างช้า ๆ
(แต่สักพักก็จะกลับมาใหม่ orz )
ซึ่งผมรู้สึกว่าตลอดช่วง 2 - 3 เดือนที่ผ่านมาผมจะต้องมีอะไรกินหยุบหยับตลอดทุกคืน
เหมือนเป็นกลับแกล้มกินกับการบ้าน
แต่เหมือนสวรรค์เล่นตลก เอาประตูมิติมาใส่ในกระเพาะ อาหารที่ยัดลงไปทั้งหลายไม่รู้มันหายไปไหน
น้ำหนักไม่ขึ้นเลยสักนิด orz
หุ่นตอนนี้ถูกเรียกว่า "หุ่นสาวกรี๊ด"
กรี๊ดเพราะอะไร.. เพราะอิจฉาไงล่ะ โธ่ !!
หุ่นนางแบบเลยจริง ๆ เอวคอดบางจนน่ากลัว
เขียนไปเขียนมาพลันสงสัยว่า ที่น้ำหนักไม่ขึ้นเนี่ยมันเพราะความเครียดรึเปล่านะ ?
รึชาติที่แล้วเกิดเป็นหญิงหุ่นก้านกล้วยจึงขอไว้ว่าชาติหน้าขอเกิดมาหุ่นนางแบบ
รึพยาธิจะอยู่ในท้องมากมาย (ข้อนี้มิน่าใช่ถ่ายพยาธิหลายต่อหลายครั้งก็ยังมิอ้วน)
สุดแล้วแต่จะคิด
เอนทรี่นี้บ่น ๆ ๆ ๆ แก้เครียดจากภาพยนตร์เกาแหล และ การบ้านทั้งหลายที่กองสุม
สุดท้าย!!
อยากบอกคนอ้วน.. ว่าคนผอมอิจฉาครับ !!
ปล. ใครได้คะแนนแกท แพทน้อยก็อย่าเพิ่งน้อยเนื้อต่ำใจไปยังมีโอกาสอีกรอบนี่นะ สู้ ๆ ละกันเนอะ
สุดท้าย (จริง ๆ และ) ขอบคุณทุกท่านทีตั้งใจเข้ามาอ่าน (หรือหลงเข้ามาอ่าน) มาก ๆ ครับ
โชคดีทุกท่านครับ !!